Het verwerken van verlies

Vroeg in de morgen
De stilte vliegt op me af
De weker ratelt voort
Wie ben ik, waar ben ik
Ik ben een verloren ziel
Wat staat mij nog te wachten
Mij ontbreken de krachten
Die ik nodig heb om te bestaan
En de weg op te gaan,
Die ik alleen wil voortzetten
Wie ben ik, waar ben ik terechtgekomen
De uren, dagen, weken vliegen voorbij, vaak zonder mij
Waar kan ik me aan vastklampen
Wat is mijn toekomst lied
Ik weet het niet, ik weet het niet
Wie ben ik waar ben ik
Februari 1980 UME

Inleiding september 1984

In dit stadium kan ik zeggen dat dood en rouwen niet zozeer het verlies van een mens in mijn omgeving inhoud(de stoffelijke dood)
Maar meer de periodes in je leven die je afsluit zoals:
Jeugd, adolescentie, kinderen baren en opvoeden, als je bijna een halve eeuw geleefd hebt.  In 1984 zag ik kennelijk rouwen op deze manier, even vergetend, dat ik als kind mijn vader verloren had in de oorlog, uit een oorlog situatie kwam en gevlucht naar Nederland.
Een jaar later in 1985 schreef ik.
Rouw zie ik las een universeel gebeuren. In traditionele zin rouwen we om een dode. In het westen zijn we er trots op als we onze gevoelens kunnen verbergen/ onder5drukken. We vinden het gênant als iemand zich laat gaan. In het Oosten huurden men vrouwen  om te komen huilen en kan men zich snel in het ritueel inleven en zijn emotie ter plekke voor een groot deel verwerken.
Ik ben tot het inzicht gekomen dat we niet alleen om het verlies van een geliefde rouwen door de dood. Maar we rouwen om een stukje vergankelijkheid. We zijn zo ingesteld op de materie, het bezit, dat we soms vergeten dat we niet alleen materie zijn. Het loslaten van iets of iemand kost ons moeite.
Het loslaten van iets is onverbrekelijk met de zin van het leven verbonden.
“partir cést mourir un peut”
Zonder sterven geen leven, het niet meer dienende maakt plaats voor het nieuwe; is het niet noodzakelijk dat de veranderingen die in het sterven besloten ligt, voortdurend een plaats vinden in ons leven, omdat  vernieuwingen zich kunnen voltrekken. Wat vergankelijk wordt genoemd is de dood gedurende het leven.
Tussen het vergankelijke en de wedergeboorte, het nieuwe, ligt een proces van zeven stadia, die de mens de gelegenheid geven weer opnieuw te beginnen
De zeven  stadia wijzen de mens  op de noodzaak contact te houden met zichzelf in zichzelf te zoeken, want hij vind het leven in hemzelf.  Met vallen en opstaan zal de mens zijn eigen gezag zoeken en vinden. Hij is de bron van het leven. Je eigen leven te componeren en niet zoals gebruikelijk het te laten invullen door machthebbers, politici en andere manipulators.

Inmiddels 2011 en zijn we 16 jaar later.

Rouw Verwerking blijft actueel. Rouw is een universeel gebeuren.
Rijk aan positieve en negatieve ervaringen, zet ik het leven voort.
Nieuwe inzichten, stilte en het verlangen het klankbeeld van Rouw door te geven aan een jonger generatie. Vroeg of laat,  laten we allemaal onze fysieke jas achter en leven voort in een andere dimensie.

Het principe van het klankbeeld van rouw is dat de luisteraar de innerlijke toeschouwer visueel en auditief zijn eigen creativiteit gebruikt om het in te vullen en zich bewust te worden van zijn of haar gevoelens. En welk stadium op dit moment verwerkt wordt, bewust of onbewust
Jaren, heb ik me bezig gehouden met deze materie.
Het begon met belangstelling voor begraafplaatsen, daarna een creatief proces, wat werd voorgezet met een literaire onderzoek.
Het vooronderzoek was een openbaring, openbaring in die zin, dat je bevestigd ziet wat je dacht te weten hierover.

Dood en transformatie
En toen ging de zon op, ik kuste mijn cocon vaarwel, en leefde.

Hieronder volgen een aantal citaten en uitspraken van schrijvers en mensen.

Freud: De illusie van de onsterfelijkheid.
Wij allen geloven onbewust dat we nooit zullen sterven niettemin is het slechts een kwestie van tijd voor we sterven. Bij die wetenschap krijgen we een ongemakkelijk gevoel.

Herman Hesse: “Schritte die man getan hat und Tote, die  man gestorben ist, soll man nicht mehr bereuen. Jeder Lauf, ob zur Sonne oder Nacht, führt zu neuer Geburt, deren Schmerzen die Seele scheut. Aber alle gehen den weg, alle sterben, alle werden geboren, den ewige Mutter gibt, sie ewig denn Tag zurück.
Es darf uns nicht daran liegen, das Vergangene festzuhalten oder zu kopieren, sondern wandlungsfähig das Neue zu erleben. In sofern ist Trauer im Sinn des Häugenbleibens ? (Hängenbleibens) am Verlust nicht gut und nicht im sinne des wahre Lebens.

Alan Bell: Death is the instant between one breath and another. It is the moment where action ends and understanding begins when spoken word vanishes in sense.

Jung: De mens en zijn symbolen.
Onze levens worden tegenwoordig beheerst door Godin Rede, die onze grootste en tragische illusie is, met behulp van de rede, aldus verzekeren wij onszelf hebben wij de natuur overwonnen. Ruzie maken en strijden om de onderlinge superioriteit blijft  voor de mensen nog altijd iets héél natuurlijks. Hoe hebben wij dan de natuur overwonnen? Daar iedere verandering ergens moet beginnen is het de enkeling, die dit zal ervaren en tot stand zal brengen.

Meneer Swart: Met pensioen gaan is  ook een vorm van Rouw.
Marlow Stam: De kans die rouw je biedt, de verrijking daarna.
Er is geen ontwikkeling mogelijk zonder negatieve ervaringen en belevenissen.

Marion de Vries:Bij het woord Rouwverwerking krijg ik altijd een soort schild voor mijn hart alsof ik mij wil wapenen tegen verdriet dat op de loer ligt. Op mijn 20ste verloor ik mijn vader, toen ik 33 was mijn moeder. Ik heb rouw ervaren als iets wat je alleen moet doen, op je eigen manier.
Echter toen ik vroeg aan Ursula wat is rouwverwerking voor jou en zij antwoordde: “Acceptatie van veranderingen”, toen pas realiseerde ik me dat ik een zware rouw verwerking heb meegemaakt zonder dat ooit te beseffen: Binnen anderhalf jaar kregen mijn man en ik drie fantastische kinderen waar ik heel blij mee ben. Toch waren de eerste twee, drie jaar na de geboorte van onze tweeling zeer zwaar voor mij. Het was afscheid nemen van ons vrije, structuurarme leventje een overgang naar een leven waarin je het gevoel hebt geleefd te worden en waarin structuur noodzakelijk is. Pas later realiseerde ik me, dat ik erg veel geleerd hebt daardoor, en dat je als persoonlijkheid groeit door de veranderingen die je meemaakt in je leven.